Sýrland verður minnisvarði um hæfileika okkar til að drepa

Magnús Þorkell Bern­harðs­son, pró­fessor í sögu Mið-Aust­ur­landa, bjó í Sýrlandi á síð­asta ára­tug síð­ustu aldar og segir að þrátt fyrir ein­ræð­is­stjórn hafi stöð­ug­leiki og frið­sæld ein­kennt landið. Hann kom síð­ast til Sýrlands í byrjun árs 2011, rétt áður en arab­íska vorið brast á. Í dag getur hann sagt að það hafi verið lognið á undan storm­inum en á þeim tíma upp­lifði hann það ekki þannig, heldur sá hann jákvæðar breyt­ingar á sam­fé­lag­inu, bæði efna­hags­legar og stjórn­mála­legar. „Við­horfin voru frjáls­lynd­ari og bjart­sýnin meiri en hafði verið áður. Fólk var farið að gera lang­tíma­á­ætl­anir. Sýr­lend­ingar áttu auð­veld­ara með að kom­ast til náms erlendis og biðin við erlend sendi­ráð var mun styttri en áður. Á þessum tíma­punkti fannst mér eins og Sýr­lend­ingar væru loks­ins komnir út á þjóð­braut­ina og væru að setja í þriðja gír. Það var ekk­ert sem gaf til kynna að óveð­urs­ský væru á lofti heldur var spáin góð.“

Átakanleg þróun 

Sýrland er sögu­fræg þjóð, fyrsta staf­rófið er þaðan, akur­yrkja hefur verið stunduð þar í þús­undir ára og Magnús Þorkell bendir á að þarna hafi mann­kynið verið í hvað mestum tengslum við jörð­ina, alls konar trú­ar­brögð og heims­veldi hafa komið og farið. „Sýrland er eins og eitt stórt þjóð­minja­safn. Ef þú spáir í það hvernig þró­unin hefur verið þá er það kannski tákn­rænt fyrir okkar tíma, þar sem tæknin og fram­þró­unin er orðin svo mikil varð­andi það að beita ofbeldi, að birt­ing­ar­mynd nútím­ans er