Engin ástæða til að bíða eftir því að verða „einhver geirfugl á skeri“

Sigrún Dav­íðs­dóttir frétta­maður og pistla­höf­undur seg­ist munu sakna kolleg­anna og þess að vera undir þrýst­ingi – og standa skil á hlutum – eftir að hætta störfum en hún var í síð­astu reglu­legu inn­kom­unni á Morg­un­vakt­inni á Rás 1 í morgun. Hún hætti á Spegl­inum síð­asta vetur en hún varð 67 ára á árinu.

„En ein­hvern tím­ann varð þetta að ger­ast og engin ástæða til að bíða eftir því að maður verði ein­hver geir­fugl á skeri,“ sagði hún í sam­tali við Björn Þór Sig­björns­son dag­skrár­gerð­ar­mann á Morg­un­vakt­inni í morgun.

Sigrún seg­ist hafa byrjað á Morg­un­blað­inu í „upp­hafi tím­ans“ á níunda ára­tugnum. „Ég flutti síðan til Kaup­manna­hafnar því ég hafði fengið danskan styrk til að skrifa bók um hand­rita­málið – bók sem kom á end­anum út á dönsku en það er mjög gleði­legt að það er verið að þýða hana núna á íslensku.“

Sigrún varð síðar frétta­rit­ari á Morg­un­blað­inu í Danmörku. „Fyrsta stór­fréttin sem ég fjall­aði um var 1992 þegar Danir felldu Maastricht-sátt­mál­anna, einn lið­inn í þróun Evr­ópu­sam­vinn­unnar en Evr­ópu­sam­vinnan hefur alltaf verið stór hluti af því sem frétta­menn fjalla um.“

„Tænke, tænke, tænke“

Á þessum tíma var Uffe Ellemann-Jensen utan­rík­is­ráð­herra Dan­merkur en hann var ákafur stuðn­ings­maður Evr­ópu­sam­vinn­unnar. Sigrún segir að það hafi verið póli­tískt áfall fyrir hann að lands­menn hans skyldu fella Maastricht-sam­komu­lagið.

Hún lýsir aðstæðum í Danmörku á þessum tíma og segir að þegar sátt­mál­inn var felldur á danska þing­inu hafi fjöl­miðla­menn beðið spenntir í þing­hús­inu eftir við­brögðum frá Ellemann. „Það fyrsta sem hann sagði þegar hann hafði stikað upp tröpp­urnar var að nú ætl­aði hann að „tænke, tænke, tænke“ – það er að segja „hugsa, hugsa, hugsa“. Og ég skrif­aði þessa frétt og þá þessa til­vitnun innan gæsalappa sam­visku­sam­lega í frétt­ina sem ég vissi að færi á for­síð­una. Þetta var auð­vitað fyrir daga nets­ins og ég sá ekki blaðið fyrr en ég fékk það í pósti nokkrum dögum seinna. Og þá var fréttin orðin þannig að utan­rík­is­ráð­herra ætl­aði að leggj­ast undir feld. Ekkert með að „hugsa, hugsa, hugsa“ heldur „leggj­ast undir feld“. Og próf­arka­les­ar­inn, eða hver sem las þetta yfir, hafði sem sagt íslenskað text­ann og sett inn hvernig maður gæti sagt þetta á íslensku; að maður ætl­aði að hugsa sig um.

Ég hef oft sagt erlendum kol­legum þessa sögu og hef iðu­lega verið spurð að því hvort ég hefði ekki orðið reið að text­anum hafi verið breytt en nei, nei, ég féll algjör­lega í stafi yfir snilld þessa les­ara sem ég veit reyndar aldrei hver var.“

Sigrún segir að hennar lexía af þessu hafi verið að þegar frétta­menn flytja fréttir frá öðrum löndum og af því sem fólk segir þá verði þeir að hugsa hvað Íslend­ingur myndi segja eða hvernig hann kæm­ist að orði. „Þannig að orð­rétt þýð­ing er iðu­lega ann­að­hvort ankanna­leg eða bara ein­fald­lega óskilj­an­leg.“

Stress getur líka verið jákvætt

Björn Þór spurði Sigrúnu hvernig væri að vera hætt að vinna, hvort hún væri fegin eða hvort þetta væri erfitt. Hún sagði að auð­vitað væru það for­rétt­indi að geta ákveðið sjálf að hætta en að það væri skrítið að hætta í vinnu sem hefði mótað líf henni til ómældrar ánægju um ára­bil án þess að það væri ein­hver eft­ir­sjá eftir vinn­unni.

„Þannig að já, það rífur alveg í hjarta­ræt­urnar. Það tekur smá tíma að venja sig af að vera með fréttir og frétta­efni svona í algjörri gjör­gæslu og ein­hvern veg­inn haga öllu líf­inu til að skilja betur það sem er að ger­ast. Ég hef alltaf sagt að frí eru frá­bært út af því að þau hafa upp­haf og endi, svo það er svo­lítið skrítið að vera komin í enda­laust frí en það er sann­ar­lega ekk­ert til að kvarta yfir en það rífur smá í hjarta­ræt­urnar.“

Björn spurði hvort hún ætti eftir að sakna ein­hvers í starf­inu. Sigrún svar­aði og sagði að henni fynd­ist það svo­lítið skondið að hún sakn­aði þess að vera upp­tekin. „Ég sakna þess að þurfa að standa skil á hlutum og vera undir þrýst­ingi. Það er alltaf talað um þetta að vinna undir þrýst­ingi sé ein­hvern veg­inn aukið stress en stress getur líka verið jákvætt. Það getur auð­vitað verið drep­andi og eyði­leggj­andi en það getur líka verið örvandi. Þannig að ég sakna þess svo­lítið og ég sakna auð­vitað sam­bands­ins við góða kollega. En ein­hvern tím­ann varð þetta að ger­ast og engin ástæða til að bíða eftir því að maður verði ein­hver geir­fugl á skeri,“ sagði hún að lokum í síð­asta innslag­inu á Morg­un­vakt­inni í morgun.