Þótti eðlilegt að ganga um opinbera sjóði eins og nammikistu

„Við komum inn í stjórn­málin árið 2012 og við komum inn í umhverfi þar sem það þykir bara eðli­legt að það hvíli leynd á akst­urs­greiðslum til þing­manna. Það þykir bara eðli­legt að þing­menn gangi bara í opin­bera sjóði eins og nam­mikistu. Og það er ekki hægt að nálg­ast upp­lýs­ingar um það. Það þykir ekki eðli­legt að taka ábyrgð á stórum póli­tískum mis­tökum og lög­brotum ráð­herra.“

Þetta segir Þór­hildur Sunna Ævars­dóttir, þing­flokks­for­maður Pírata, um stöð­una í íslenskum stjórn­málum þegar Píratar voru stofn­aðir fyrir um sjö árum síðan. Hún var gestur Þórðar Snæs Júl­í­us­sonar, rit­stjóra Kjarnans, í sjón­varps­þætt­inum 21 á Hring­braut í vik­unni.

Hægt er að sjá stiklu úr þætt­inum hér að neðan.

Siða­nefnd Alþingis komst nýverið að þeirri nið­ur­stöðu að ummæli Þór­hildar Sunnu um Ásmund Frið­riks­son hafi brotið gegn siða­reglum Alþing­is­manna. Ummælin, sem hún lét falla í Silfrinu, voru eft­ir­far­andi: „Við sjáum það að ráð­herrar þjóð­ar­innar eru aldrei látnir sæta afleið­ing­um, þing­menn þjóð­ar­innar eru aldrei látnir sæta afleið­ing­um. Nú er uppi rök­studdur grunur um það að Ásmundur Frið­riks­son hafi dregið að sér fé, almanna­fé, og við erum ekki að sjá við­brögð þess efnis að það sé verið að segja á fót rann­sókn á þessum efn­um.“

[adspot]Þór­hildur Sunna seg­ist ósam­mála nið­ur­stöðu siða­nefndar en segir að henni sé ákveðin vor­kunn vegna þeirra fyr­ir­mæla sem for­sætis­nefndin sendir til hennar um að hún megi ekki meta sann­leiks­gildi ummæl­anna. „En sömu­leiðis sést það á áliti siða­nefnd­ar­innar að þrátt fyrir að hún seg­ist meta ummælin og umræð­una í heild þá gerir hún það ekki, heldur ein­blínir ein­ungis á þessi ummæli. Hún skoðar ekki ummæli sem ég lét falla í sama þætti að ég væri ekki að segja að þessir ein­stak­lingar væru sekir, það væri dóm­stóla að skera úr um það. Það væri hins vegar eðli­legt að kalla eftir rann­sókn í þessu máli sem og öðrum.“

Hún hafi verið að benda á ákveðið vanda­mál sem sé til staðar í íslensku sam­fé­lagi sem sé að ráð­herrar og þing­menn þurfi aldrei að bera neina ábyrgð.