Til í allt nema trúlofun
Lilja Valdimarsdóttir, hornleikari á eftirlaunum, eignaðist sitt fyrsta barn 19 ára gömul, vann á togara fyrir fyrsta hljóðfærinu og segist vera til í allt nema trúlofun.
Fólkið í borginni
« Síðasta síða
Síða 5 af 18
Næsta síða »
Missti heimilið í stórbruna: „Shit happens“
Sigurður Þór Sigurðsson, eigandi geisladiska- og spóluverslunarinnar 2001 ehf. á Hverfisgötu, missti heimilið sitt í stórbruna fyrir nokkrum áratugum. Verslunin hans í sömu götu veitir honum festu.
„Einveran er orðin svo þjakandi eitthvað“
Gunnbjörn Guðmundsson er áttræður og yngstur átta systkina. Hann kann illa við einveruna sem þjakar hann í ellinni og saknar systkina sinna sem eru fallin frá. „Það er mjög erfitt þegar maður er orðinn svona gamall að vera einn.“
Jesús Kristur breytti lífinu
Kurteis og mjúkmáll ungur maður situr á brúnum bekk á Hlemmi. Hann bendir sessunauti sínum á að strætóinn hans sé kominn. Sá tekur úr sér heyrnartólin og þakkar fyrir. Ungi maðurinn sem situr eftir brosandi talar íslensku með örlitlum hreim, en orðaforðinn er áberandi góður. Hann er með barmmerki sem á stendur: Öldungur Mattson. Hann segir blaðamanni frá því hvað varð til þess að hann komst á þennan stað.
Um tuttugu dauðsföll daglega
Hanna Gamon var heilbrigðisstarfsmaður í Póllandi. Hún fékk sjokk þegar hún sá hvernig aldrað fólk býr á Íslandi. „Að sjá þennan stað fyrir aldrað og fatlað fólk þar sem það getur verið sjálfstætt fékk mig til að tárast og hugsa um að fá starfsleyfi mitt flutt til Íslands og snúa aftur til starfsins.“
Ég hefði getað dáið alveg nokkrum sinnum
„Ég var alveg ... – mig langar ekki að segja heimskur krakki – en ég var alltaf að meiða mig.“ Sylvía Ósk Sigþórsdóttir rifjar upp æskuminningar.
Að njóta lífsins ein og kostaði hana eina evru
Ólafur Þórhallsson rifjar upp atvik sem kenndi honum núvitund í sinni skýrustu mynd.
Dauðinn mótar okkur flest
Karl Gunnarsson leigubílstjóri stóð fyrir framan leigubílaröðina í Aðalstræti þegar blaðamann bar að garði. Hann var að sóla sig eins og aðrir á slíkum sólardögum. Dauðinn hefur mótað Karl og dauði móður hans kannski mest. Hún mótaði hann sem ungan dreng og gerir enn. Karl var viss um að hún væri meira að segja með í samtalinu.
Lífið breyttist þegar ég eignaðist litla systur
Kristín var að dimmitera þegar blaðamaður náði tali af henni. Hún segir að líf sitt hafi breyst mest við það að hafa eignast litla systur, þá hafi hún lært að elska.
Ég drap mig næstum á vinnu
Martyna Daniel lærði það þrítug að sama hversu áhugaverð og skemmtileg vinna er þá má hún ekki taka yfir alla hluta lífsins. Hún fór í kulnun og veikindaleyfi en fór svo að starfa á Borgarbókasafninu og vinnur í dag sem sérfræðingur fjölmenningarmála þar enda kann hún frönsku, spænsku, pólsku, ensku og íslensku.
Á Íslandi ólst ég upp sem manneskjan sem mig langaði að verða
Klāvs Liepiņš er listamaður sem flutti til Íslands fyrir tíu árum síðan til að fara í dansnám. Á Íslandi fékk hann að verða manneskjan sem hann langaði alltaf að verða. Fyrir tilviljun fékk hann vinnu í kvikmyndabransanum sem hann elskar því í þeim bransa er enginn dagur eins.
„Ætli ég hafi ekki verið 12 ára þegar kýrnar voru seldar“
Ríkey Guðmundsdóttir Eydal er safnfræðingur og starfar á Borgarsögusafninu í Aðalstræti. Hún er Reykvíkingur í húð og hár en býr að þeirri reynslu að stunda búskap í sveit með ömmu og afa. Ríkey var tólf ára þegar kýrnar á bænum voru seldar á næsta bæ og amma og afi hættu búskap. Ömmu hennar fannst erfitt að hætta að sinna dýrum dægrin löng og dó sjálf stuttu eftir að kötturinn á bænum dó.
« Síðasta síða
Síða 5 af 18
Næsta síða »