Úrvinda í minnst metna starfi samfélagsins

„Ræst­ingar eru erf­ið­asta starf sem nokkur maður getur unnið,“ sagði fyrr­ver­andi ræst­inga­kona við mig og ég get ekki sagt að ég hafi verið neitt brjál­æð­is­lega ósam­mála. Hún vildi ekki koma fram undir nafni, vildi bara leggja þessa reynslu að baki sér, en sú virt­ist vera raunin með flesta þá sem ég tal­aði við.  

Eitt skipti varð að sjö

„Hvar lærir maður svona góða íslensku?“ spurði maður þegar ég spurði hvort ég mætti skúra þar sem skrif­borðið hans stóð. Hann greip kaffi­boll­ann sinn og rúll­aði sér á stólnum frá skrif­borð­inu. „Ætli hún hafi ekki fylgt með fæð­ing­ar­vott­orð­inu mínu,“ sagði ég og brosti asna­lega, og fékk að bragði spurn­ing­una sem ég hafði heyrt svo oft: „Nú, ertu íslensk??“ Ég dæsti. 

Ég vann við ræst­ingar í rúmt ár af lífi mínu og var 18 ára þegar ég byrj­aði. Mér hafði verið sagt upp á pitsu­stað vegna fækk­unar á starfs­fólki – …