Tími þagnarinnar liðinn – Sögurnar allar

Fáir hafa vænt­an­lega farið var­hluta af #Metoo-bylt­ing­unni sem gengið hefur yfir heim­inn að und­an­förnu. Konur úr öllum heims­hornum hafa sagt sögu sína og lýst reynslu sinni af kyn­bundnu ofbeldi, áreitni og mis­munun sem á sér stað. Íslenskar konur hafa gert slíkt hið sama og tók Kjarninn saman yfir­lýs­ing­arnar og frá­sagn­irnar sem birst hafa.

Konur í stjórn­málum riðu á vaðið og sendu frá sér áskorun þann 24. nóv­em­ber síð­ast­lið­inn. Síðan þá hefur fjöldi starfs­stétta og sam­fé­lags­hópa gefið út yfir­lýs­ingar þar sem kyn­ferð­is­legu áreiti, ofbeldi og mis­munun er mót­mælt. Krafan er skýr: Konur vilja breyt­ingar, að sam­fé­lagið við­ur­kenni vand­ann og hafna núver­andi ástandi. Þær krefj­ast þess að sam­verka­menn þeirra taki ábyrgð á gjörðum sínum og að verk­ferlar og við­bragðs­á­ætl­anir verði gang­settar.

Nú hafa tæp­lega 5.650 konur úr ýmsum starfs­stéttum sem lifa við margs konar aðstæður skrifað undir áskorun þar sem þær setja fram kröfur sínar og deilt með þjóð­inni 815 sögum. Hver og ein frá­sögn lýsir reynslu konu sem þurft hefur að takast á við áreiti, ofbeldi eða mis­munun vegna kyns síns.

Von er á fleiri áskor­unum og frá­sögnum frá öðrum starfs­stéttum og sam­fé­lags­hópum og mun Kjarninn birta þær hér þegar þær verða gerðar opin­berar.

Mynd: Bára Huld Beck

Kynbundið ofbeldi hafði varanleg áhrif

Ragn­hildur Ágústs­dóttir sagði sögu sína í aðsendri grein á Kjarn­anum fyrir stuttu þar sem hún steig fram með frá­sögn af atviki sem hún varð fyrir árið 2009, þá barns­haf­andi. Atvik sem hún vill meina að hafi falið í sér klárt kyn­bundið ofbeldi. „Það hafði var­an­leg áhrif á mig og mín lífs­við­horf og setti vafa­lítið afger­andi strik í reikn­ing­inn hvað varðar mína fram­tíð sem upp­renn­andi stjórn­anda í tækni­geir­an­um,“ skrifar hún.

Hún var beitt kyn­bundnu ofbeldi af mönnum sem lok­uðu hana inni í fund­ar­her­bergi, neyddu hana til að skrifa undir samn­ing og mein­uðu henni útgöngu. Málið vakti mikla athygli í fjöl­miðlum og hefur einn mann­anna m.a. beðið hana afsök­unar. 

„Ég hef álasað sjálfa mig fyrir að hafa þagað yfir mál­inu. Að hafa ekki sagt frá og þar með lagt mitt á vog­ar­skál­arnar til að forða því að menn af þessu tagi kæmust í áhrifa­stöð­ur. Að hafa með þögn­inni stefnt öðrum konum í hættu. En ekki leng­ur. Tím­inn þagn­ar­innar er lið­inn. Við verð­um, sem þjóð­fé­lag, að rísa upp gegn kúltúr sem lætur ein­stak­linga halda að þeir geti traðkað yfir annað fólk á skítugum skón­um. Við verð­um, sem þjóð, að krefj­ast þess að virð­ing sé borin fyrir öllum og standa vörð um þá hug­sjón.“