Bjarni Þorsteinsson
Framtíðin sem fór framhjá okkur
Bjarni Þorsteinsson hélt að kynslóðin hans yrði öðruvísi en veltir nú fyrir sér framtíðinni sem fór framhjá honum.
Það sem ég hef lært
« Síðasta síða
Síða 9 af 10
Næsta síða »
Björk Vilhelmsdóttir
Ábyrgð okkar í lífinu
Björk Vilhelmsdóttir var rekin úr skóla rétt fyrir samræmdu prófin. Hún áttaði sig á því síðar meir að styrkleikar hennar voru ekki metnir og í störfum sínum sem félagsráðgjafi hefur hún lagt áherslu á að valdefla fólk með því að fela því ábyrgð á eigin lífi.
Þórey Sigþórsdóttir
Óvæntur missir stærsti lærdómurinn
Þórey Sigþórsdóttir var nýbúin að ferma eldra barn sitt og yngra barn hennar var 7 mánaða þegar móðir hennar lést langt fyrir aldur fram. Missirinn, eins erfiður og hann er, er hennar stærsti lærdómur. „Hann kostaði sitt, það tekur mörg ár að læra að lifa með sorginni, en hann ýtti mér líka út í andlega vegferð með sjálfa mig sem er ferðalag sem tekur engan enda.“
Sigurvin Lárus Jónsson
Að standa með strákum
Sigurvin Lárus Jónsson á tápmikla drengi en reynslan hefur kennt honum að grunnskólakerfið mæti þörfum drengja ekki nægilega vel. Hann hefur setið skólafundi þar sem styrkleikar sona hans eru sagðir veikleikar, og reynt að leysa vanda með aðferðum sem gera meira ógagn en gagn.
Sigmundur Ernir Rúnarsson
Líf mitt að framanverðu
Sigmundur Ernir Rúnarsson rifjar upp hvernig krakkarnir í grunnskólanum hans voru flokkaðir eins og rusl, í þá sem voru nothæfir og hentuðu til endurvinnslu – og hina sem máttu missa sín, og áhrif þess á líf þeirra til fullorðinsára. Jafnvel til endalokanna.
Helgi Gunnlaugsson
Er æska vor glöð og áhyggjulaus?
Helgi Gunnlaugsson ólst upp þegar enginn var útivistartíminn og bílbelti voru aukaatriði. En æska landsins var ekki endilega frjálsari þá og minnist Helgi þess þegar hann sjö ára gamall fékk kjaftshögg frá kennaranum sínum. Hann rifjar upp grunnskólagönguna og óskar þess að allir hefðu bara verið aðeins duglegri að hrósa.
Katrín Júlíusdóttir
Að líta upp
Katrín Júlíusdóttir þreifst um langt skeið á streitukenndri fullkomnunaráráttu. Hún hafnaði þeirri Pollýönnu sem samferðafólk líkti henni við, fannst hún ekki nógu töff fyrir sig, en tekur Pollýönnu og nálgun hennar á lífið nú opnum örmum.
Ragnheiður Helgadóttir
Vegferðin að móðurhlutverkinu
Ragnheiður Helgadóttir horfðist í augu við ófrjósemi með æðruleysi og jafnaðargeð að vopni. Á vegferð sinni að móðurhlutverkinu hefur hún oft leitt hugann til blóðmóður sinnar, konunnar sem fæddi hana en gaf frá sér svo hún gæti öðlast betra líf.
Anna Kristjánsdóttir
Auðmýkt
Anna Kristjánsdóttir segir frá því sem hún hefur lært á lífsleiðinni, baráttunni til viðurkenningar á trans fólki sem er hvergi nærri lokið þó hún sjálf sé hætt að berjast, en þakkar með auðmýkt fyrir þann stuðning sem trans fólk hefur fengið og fær enn í dag.
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir
Ekki vera prúðar og stilltar
Kvennaframboðið og Kvennalistinn sem bauð fram fyrir 40 árum kenndu Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur að það skilar engu fyrir konur að vera prúðar og stilltar og spila samkvæmt reglum karlanna. „Við verðum að óhlýðnast til að ná árangri.“
Sigrún Erla Hákonardóttir
Valdið til að bregðast við áföllum
„Það sem verður að vera, viljugur skal hver bera,“ sagði faðir Sigrúnar Erlu Hákonardóttur við hana þegar hún missti eiginmann sinn í hörmulegu slysi fyrir aldarfjórðungi. Lífið hefur kennt henni að þó að áföllin breyti lífinu og sjálfinu á afdrifaríkan hátt, skiptir jafn miklu máli hvernig við tökumst á við þau, með góðra manna hjálp.
« Síðasta síða
Síða 9 af 10
Næsta síða »