Fyrir klukkan tíu á morgn­anna pakka þeir föggum sínum niður og setja þær í geymslu. Þeir líta eftir lög­regl­unni og fara svo af stað út, sama hvernig viðrar. Þeir mæla göt­urnar til klukkan fimm á dag­inn, þangað til svefn­stað­ur­inn opnar aftur. Tilvera þessa svefn­staðar er ekki tryggð. Flosnað hefur úr hópnum sem þar sefur á síð­ustu mán­uðum og líka bæst við.

Íslensku­kenn­ar­arnir Guðrún Árna­dóttir og Þor­gerður Jör­unds­dóttir bjugg­ust ekki við því að þurfa að berj­ast fyrir rétt­indum nem­enda sinna. Í dag eru þær í þeirri stöðu því þeim er mis­boðið. Nokkrir af fyrr­ver­andi nem­endum þeirra eru nán­ast algjör­lega rétt­inda­lausir hér á landi.

Hann útskrif­að­ist úr íslensku­námi frá Tækni­skól­anum, var byrj­aður að æfa fót­bolta með Þrótti og að læra pípar­ann þegar fót­unum var kippt undan honum. Húsnæðið var tekið af honum, heil­brigð­is­þjón­ustan og vasa­pen­ing­arnir líka. Nú gistir hann á sófa vinar síns eða í neyð­ar­skýli Rauða kross­ins. Framtíð þess hefur ekki verið tryggð.